Leuk is ook wel dat hij vertelt dat hij ca. 20 minuten voordat principal photography van 'The Godfather' begon hij besloot over de stijl: ".... brassy and dark. And why ... I never asked why, just felt it was right." Vittorio Storaro (Last Tango in Paris, Reds, Bulworth) vertelt dat hij altijd Vittorio Storaro geweest is ook aan het begin van zijn carriere. En dat je door 'nee''Yes' is een fout woord. Storaro bracht nog een schok teweeg door zichzelf blauwgefilterd te laten filmen (ineens is het shot van Vittorio blauw). Daarmee toonde hij ons zijn aanpak van 'Il Conformista' (die trouwens nog steeds niet op DVD te krijgen is, waarom eigenlijk niet?). Voor die film wilde hij een conflict creeren tussen artifical and natural energy. Dat was wel weer wonderlijk om te horen want ik herinner me dat hij dat zelfde verhaal vertelde over zijn aanpak van 'Apocalypse Now':  'one culture on top of another', in Visions of Light. Ze zijn ook allemaal wel ouder geworden en halen de feiten hier en daar wat meer door elkaar, sinds die laatste documentaire over cinematography. Sommige cameramensen zijn enorm dik. Enkele hebben opvallende diepe zware stemmen, andere zijn erg hip, een enkeling komt niet zo goed uit zijn woorden, sommigen zijn geboren in de movie-industry, anderen waren eerst arts, kapper, architect of documentarist. En ze waren het er allemaal over eens dat het maken van een film begint bij het lezen van het script en het contact met de regisseur, diep in diens hoofd kijken. Zoals dat bij corporate films wel vaker het geval is, blijft deze film keurig aan de oppervlakte. En is de film voorzien van een afgrijselijke score. Jengelende synthesizer muziek die maar door gaat (vooral bij de aftiteling). En die score brengt een soort vals sentiment aan het licht dat met deze film samen hangt. te zeggen (daar was Gordon het mee eens) je meer werk krijgt.

 

Op de website van 'Cinematographer Style' geven een aantal mensen hun reactie op de film. Hier een fragment uit de reactie van Storaro (uit een bericht aan Fauer), waarin hij aangeeft wat hij mist in de film: ".... I'm sure that any one of us is missing something of himself (in de film, bvb), the desire is always to express a little more deeply himself. I personally miss a little something, very personal, in order to be more clear about our STYLE. A sentence that I'm sure I said during the interview, the fact that any how every one of us ...in expressing ourselves we are answering our main personal questions. We are using Cinematography to know ourselves, to try to understand who we are. Our personal STYLE is coming from inside, in expressing ourself through that personal style we are learning the meaning of our life."