Nathaniel Brown en Paz de la Huerta in Gaspar Noe's "Enter the void" (director of photography: Benoît Debie)

NRC filmrecensent (en scherpe geest) Coen van Zwol gunt thuisblijvers een blik op de kanshebbers voor de Palm D’or, de hoofdprijs op het filmfestival van Cannes. Coen van Zwol (in de NRC): “Het hoofdprogramma van Cannes blinkt tot dusver uit in doorsnee- en genrefilms van grote regisseurs. Goedhartige komedies bijvoorbeeld, van Ang Lee (over Woodstock) en de normaliter zwaarmoedige Ken Loach, die de Franse voetbalgoeroe Eric Cantona een postbode laat opbeuren.

Beide filmmakers hadden naar eigen zeggen behoefte aan een licht tussengerecht, en daarmee win je geen Gouden Palm. De Koreaan Park Chan-Wook stelt wat teleur met een inventieve, maar chaotische vampierfilm; Jane Campion voldoet aan de verwachtingen met een delicaat kostuumdrama over de muze van dichter John Keats; Almodóvar maakte een Almodóvar”

Volgens van Zwol “vertoont de rest van het aanbod vlekjes”. de nieuwe film van Michael Fassbender “mist een punch”. “The Time That Remains”, “is prachtig tot de regisseur besluit de camera op zichzelf te richten”. En “Mensenhater Michael Haneke” maakte een “beeldschone, formele film die geen grenzen verlegt”.

Maar welke films dan wel?

Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg in Lars von Trier's "Antichrist" (director of photography: Anthony Dod Mantle)

Coen van Zwol: “Een jury onder de ijskoningin van de Franse arthouse Isabelle Huppert doet wellicht een radicale keuze: een film met gepassioneerde vrienden en vijanden. In die categorie was het barokke seks- en horrorspektakel Antichrist van Lars von Trier eenzaam koploper. Maar gisteren kwam daar Enter the Void van Gaspard Noé bij, in 2002 nog uitgefloten voor Irréversible, een film met de ellendigste verkrachting ooit.

Nathaniel Brown en Paz de la Huerta in Gaspar Noe's "Enter the void" (director of photography: Benoît Debie)

Enter the Void, een verfilming van het Tibetaanse Dodenboek, eist opnieuw veel van de kijker. In het verpletterende begin, bevinden we ons in het hoofd van een trippende junkiedealer onderweg naar zijn gewelddadige dood. Daarna zweven we als zijn geest door geheugen, toekomst, Tokio en psychedelica in afwachting van reïncarnatie. De dood - of zijn het de laatste, uitgerekte seconden van het leven? - als een lsd-strip. Enter the Void is extreem, zichzelf herhalend, subliem: een opmerkelijke film die je soms bijna fysiek penetreert. En seks filmt uit een wellicht uniek perspectief. “

Marco Borsato en Andrew Kintu in Jean van de Velde's "The Silent Army" (Director of photography: Theo van de Sande)

Buiten de competitie maakt “The Silent Army” van Jean van de Velde “furore”. Daverend applaus, het gesprek van de dag. Deze film zullen we begin Juni in een besloten voorstelling aan onze leden vertonen.