| In memoriam Thijs Wijdeveld |
| Geschreven door Jules van den Steenhoven |
|
Thijs Wijdeveld (rechts naast camera) op de set van "De laatste dagen van Emma Blank" (foto: Saskia van Liempd)
Ooit ben ik gevraagd om enkele shots bij te draaien met een ijsbeer voor de productie ' Waar blijft het licht ' die door Theo Bierkens was gefotografeerd op Spitsbergen. In een hal van Fokker op Schiphol Oost was een gigantisch exterieur en interieur nagebouwd - inclusief een deel van het landschap - welk was ommuurd voor ieders veiligheid met een stalen hekwerk. Om de camera in de set te krijgen was er een stalen kooi gebouwd - waar Thijs en ik met z'n tweeën in konden - die middels een kraan op verschillende plekken in de set gehesen kon worden. Dit alles, ondanks dat de ijsbeer half doof en blind was, de crew te beschermen. En al was het uitgesloten dat we iets met een dolly of crane konden doen had ik Thijs door de productie laten inhuren om ivm de veiligheid daarbij te zijn. Bij Thijs voelde je je altijd veilig. In het draaiboek stond een shot gepland, overshoulder voet, op een ijsbeer die graait met zijn poot naar de hoofdpersoon die op dat moment op het dak van zijn hut staat. Met z'n drieën hadden we ons op het dak geïnstalleerd en Thijs zou - al was dat slechts met zijn voet - als stand-inn fungeren voor de acteur. Thijs moest - zo had de animal handler uit gelegd - iets met zijn voet bewegen om de ijsbeer te triggeren en hem zodoende tegen de hut op te laten springen. Om de ijsbeer naar de plek te leiden waren er drie animal handlers uit Engeland ingehuurd die uitgerust waren met stalen vorken met stalen punten om wanneer het mis mocht gaan het beest in bedwang te houden. Fijntjes hadden deze heren ons geinformeerd bij één van de eerdere interieurshots het nooit op een lopen te zetten omdat we het dan altijd van de ijsbeer zouden verliezen.
De ijsbeer werd los gelaten en richting de set gestuurd. Thijs stond op het randje en plaatste zijn voet over de rand, bewoog zachtjes met zijn voet terwijl ik me met de handheld camera achter hem installeerde. Mijn camerera gericht op de ijsbeer. Licht sukkelend liet deze zich richting de hut maneuvreren en pal onder ons hield hij zijn sukkel pas in. Snuffelde even aan de hut om vervolgens als in een reflex overeind tegen de hut te springen en met zijn klauw verschrikkelijk uithaalde naar Thijs zijn voet. Hij miste deze op enkele centimeters. Thijs trok zijn voet maar iets terug - het ging om een overshoulder voet - terwijl de ijsbeer, bijna 3 meter lang , met zijn gewicht van meer dan vijfhonderd kilo kg. tegen hut klapte. De hut - kwaliteit studiodecor - schudde hevig. De ijsbeer viel terug op de vloer en wierp een blik naar boven alsof hij nog een tweede poging zou kunnen wagen. Hij sprong niet meer en liet zich naar zijn kooi jagen. Toen ik m'n oog van het oculair haalde zag ik Thijs witjes naar adem snakken. Zelden had hij in zijn leven zo'n stoot adrenaline door zijn lijf voelen stromen. " Jezus wat een kick " stamelde hij terwijl zijn hart nabonkte. En zijn ogen, achter die grote bril, straalden. Thijs is niet meer. We zullen hem missen. Wij wensen Marjon, kinderen, familie en vrienden heel veel sterkte in deze moeilijke periode.
|
