Deze keer is het de 15de keer dat dit festival plaatsvind. het bgon in Torun maar is alweer een flink aantal jaren in Lodz omdat de filmacademie zich hier bevind en er veel steun vanuit het bestuur voor is. Wat begon met 1 zaal met films is al uitgegroeid tot een festival op meerdere lokaties. Dit jaar ook met een Benelux presentatie.

De opening was veel Poolse borstklopperij en prijzen uitreiken aan elkaar. Opvallend dat de meeste Polen toch in Amerika werken. Natuurlijk veel studenten in de zaal die bij alles wat Pools is of met Camerimage te maken heeft beginnen te klappen maar het geeft een goeie sfeer. Het geheel wordt bij elke film gepresenteerd door een Poolse dame en een Cowboy (lokale zanger) die ook de simultaan vertalingen voor zijn rekening neemt. Beide hier op de foto met Ang Lee die zijn nieuwste film kwam laten zien.

Veel collega's zijn aanwezig en er is een kleine presentatie ruimte voor nieuwe produkten. We zullen daar een apart stukje aan wijden want er er zowaar echt nieuws te melden.

Kortom de komende dagen meer...

(Bastiaan)

--------------------------------------------------------------------------------
Bijdrage Richard:

camerimage

landen in warschau en dan nog eens enkele uren met de camerimage-bus naar lodz (spreek uit woedsj).maar gelukkig wel met ton peters afgesproken, we kwamen op hetzelfde moment aan.
polen zoals je het je voorstelt ; grijs en grauw. de snelweg tussen de 2 grootste steden van het land is een gevaarlijke en drukke tweebaansweg. maar overal wordt gewerkt aan het opkrikken van het nwe europa. in de bus zit je meteen al met collega's te praten over het werk en het festival.
veel mannen op leeftijd die nog steeds de  interessantste films maken. bijvoorbeeld verhalen van cesar charlone(DoP "cidade de deus") over werken met tony scott. dat is eigenlijk wat mij het meest fascineert ; ervaring is een noodzaak voor vernieuwing.

de stad lodz is zo mogelijk nog grijzer, maar heeft daardoor iets fascinerends; ik zou er zo een film willen draaien. het oude oostblok laat zich niet zo snel veranderen, gelukkig maar.

het festival doet enorm z'n best. we worden goed ontvangen en naar de openingsceremonie geleid.
je merkt aan alles dat het heel veel moeite kost om iets te organiseren in polen. ik denk dat dat bijna het geheim van het festival is; als mensen zo hun best doen om het vak te eren en dat met zo weinig middelen, dan is dat absoluut bewonderenswaardig. daarom komen ook de grote sterren naar het festival en blijven ze ook komen. het is allemaal heel ontspannen; iedereen wil graag met iedereen praten.

tijdens de filmvertioningen wordt er geklapt bij het festival-logo en als de naam vd DoP verschijnt. dat geeft meteen een beeld van de sfeer die er heerst.
tijdens een festivaldiner in een prachtig art-deco-restaurant komen we aan de praat met nigel walters. een oude rot van de BBC die erg veel werk verzet voor IMAGO. hij zal binnenkort zeer waarschijnlijk voorzitter worden. erg blij zijn ze (IMAGO) met de steun en inzet van het NSC. er ligt een concept klaar voor een overkoepelend kontrakt en ze zijn hard (voor ons) bezig met auteursrechten e.d.

ik denk dat het enorm belangrijk is dat we als NSC en als cameramensen de grens over blijven gaan en meewerken aan de herinrichting van al die zaken die zo belangrijk zullen gaan zijn.

ton en ik konden maar 2-3 dagen blijven. maar we gaan zeker vanaf nu elk jaar terug.het is een inspirerende plek en een festival dat net anders is dan de rest omdat het over cinematografie gaat.

hartstikke leuk om eens met ed lachman ("far from heaven"-"virgin suicides") te praten over je werk.er is ook ruimte voor diverse bedrijven om hun (nieuw)e spullen tonen, natuurlijk veel digitaal geweld ; ARRI-PANAVISION-P+S-etc.).

volgend jaar iedereen z'n film insturen !! 

richard

 --------------------------------------------------------------

Een bijzonder festival blijft het. In een oud theater waar een hoop mensen in kunnen maar behalve een groot podium een wat kleiner doek heeft dus ik ben altijd op de eerste rij te vinden. Elk jaar wordt het 'professioneler', wat betekend dat we dit jaar in vakken worden ingedeeld. DOP's in het midden, Observers links en rechts achter en studenten vooraan. Ik ben al heel wat keren weg gestuurd en na wat stennis met excuses van de baas dat ik toch echt overal mocht zitten, eindelijk weer op mijn plek beland. Het blijft vreemd dat je partner in een ander vak moet gaan zitten als je daar samen bent. Ben je dus van plan om samen te gaan, gewoon beide inschrijven als DOP dan ben je van een hoop gezeur af en niemand die dat kan checken.

Nog een bijkomstigheid van een oud gebouw is dat er 2 toiletten sets zijn waardoor er lange rijen ontstaan en hollende mensen na de voorstelling. Vooral de dames halen het bijna niet om in de tijd tussen de voorstellingen nog naar het toilet te gaan. Voordeel is dat je nog eens iemand spreekt. Zo lijk ik op hetzelfde 'ritme' te zitten als Ed Lachman zodat we na bij gekletst te zijn, we ons nu met Nederlandse les bezig houden. (Hij heeft vrouw en kind in Amsterdam). Kortom de omstandigheden zijn speciaal.... 

 Zo is ook het programma in de loop van de jaren verschoven van veel (bijzondere) oosteuropese produkties die je zelden ergens anders zag naar een internationale mix met zoveel mogelijk bekende namen om de sponsors te vreden te stellen. Het is wat jammer want je ziet daardoor veel films in het programma die je ook thuis in de bios kan gaan zien.

Nu eerste naar de voorstelling meer volgt!

-------------------------------------------------------------------------------

Tussen de vele films door (gemiddeld zitten we nu op 4 per dag) was het vandaag een beetje anders. IMAGO kwam het standaard contract presenteren.

In een wat klein zaaltje waren veel DOP's, pers en agents aanwezig. De presentatie werd ingeleid door Andreas en verder toegelicht door Christina Busch die ook al het werk gedaan heeft. Het is een indrukwekkend stuk werk geworden wat we zeker moeten gaan vergelijken met onze eigen voorwaarden en contracten. IMAGO heeft naast het deel over auteursrechten ook de werk omstandigheden daar mee verbonden. Zij vinden dat die twee  onlosmakelijk zijn als het om afspraken met producenten gaat.
De file is te downloaden van de IMAGO website: http://www.imago.org/main/public_html/image/PDF_work_conditions/MODEL%20CONTRACT%20FOR%20AUTHORSHIP%20-%20version%20Website.pdf

Na een mooie film van VolkerSchlondorf "Ulzhan" die in Kazachstan gedraaid was weer om de tafel gezeten om de IAGA 2008 voor te bereiden. Gelukkig is men erg enthousiast over onze plannen en gaat iedereen hlelpen nog een paar sponsors te vinden.

Eind van de avond nog een krankzinnige Tsjechiese film gezien: "I served the King of England" gemaakt door een DOP/Regisseur die al 50 jaar samen werken en een soort klucht op film hadden gemaakt. Gelukkig wel goed gedoseert en goed gemaakt met een flink aantal visuele grappen. Erg leuk!
Helaas dus vandaag onder het gemiddelde gezeten kwa films maar dat komt morgen wel weer goed.

-----------------------------------------------

Omdat we hier eigenlijk ook zijn om het Benelux festival te ondersteunen, gingen we opzoek naar het "festival, binnen het festival".
Het bleek dat dit in een geheel andere bioscoop plaatsvond. Ver weg van het hoofd festival. Na dat de Tomtom op de telefoon toch echt aan gaf dat we op het juiste adres stonden (in de sneeuwstorm) ontdekte we tussen de bouwvakkers een doorgang naar iets wat leek op een ingang:

Grauw en grijs, in de sneeuw zag het er dramatisch oost europees uit. Gelukkig lachte Charlie Chaplin ons toe dus het kon niet missen. Binnen in het typisch commu gebouw met een rokende portier aan de soep die ons de trap op stuurde, langs het heldhaftige mosiac verwachtte we een dramatische projectie maar niets was minder waar.
 

Fris geschilderd had men erg z´n best gedaan het een filmhuis look te geven en was er een flinke zaal met goede projectie.  Het publiek bestond voornamelijk uit studenten maar het aantal viel me ook mee. Wij gingen Nightwatching zien en de zaal zat half vol.

Het Benelux programma was mede door Richard namens de NSC samengesteld en was een bonte verzameling van de laatste jaren. Leuk om zo´n variatie samen te zien, jammer dat er geen internationale gast het kon of wilde  vinden zo achteraf.

Aan promotie werd er ook niet gedaan dus er bekroop met toch meer het gevoel dat het gedaan was om Europees geld binnen te hengelen dan werkelijk iets internationaal te presenteren. Ook de NSC wordt compleet genegeerd, alleen mensen waar de film van draait kregen nog wat aandacht. Kortom het lijkt me voor de NSC niet nodig nog veel aandacht te schenken aan Camerimage en dat is ook de teneur die ik van veel collega´s hoor hier. Eigenlijk zijn er alleen nog genodigden VIP´s en juryleden, de meeste Europese DOP´s blijven steeds meer weg. Erg jammer want het was altijd een erg fijn festival. Het blijft natuurlijk geweldig  om lekker veel verschillende films te zien, dat blijft zeker maar al onze pogingen van de afgelopen jaren om samenwerking zowel als NSC als IMAGO lijken te stranden op een uit zijn krachten groeiend festival. Volgend jaar maar eens Manaki Brothers in Macedonia aandoen.
Iedereen die ik spreek is daar erg enthousiast over dus misschien iets om met een heel stel NSCers volgend jaar onze aandacht op te richten?  

De films in de hoofd zaal zijn een mengel moes van films die in de Poolse Competitie draaien en films uit het Internationale programma. Ook daar veel wisselende kwaliteit maar zeer zeker de moeite waard met af en toe verassende scripts. Opvallend hoe bijna alle Poolse films lijken te gaan over uitzichtloze situaties, tobbende mensen die allemaal roken en drinken, op zoek of op de vlucht zijn. Jong en oud. Tijdsbeeld of nieuw verworven vrijheid?
Van de Finnen ken ik het niet anders en dat was ook ditmaal zo bij de film "New Man" over een soort nazi praktijken om het volk schoon te houden. Mooi gedraaid maar een flink lange zit. Mooi gedraaid in Zwart/Wit was de Poolse film "Time to die" over een oudere vrouw die alleen in haar vervallen villa achterblijft met haar hond. Helaas kon de montage beter  en hadden de flashbacks wel achterwege gelaten kunnen worden. Het lijkt soms moeilijk om subtiel te blijven.
De nieuwe film van Ang Lee, gedraaid door Rodrigo Prieto was ook al zo´n duur spektakel waar je na afloop het gevoel hebt dat er iets miste. Klunzige CGI en ditto Chinese sets helpen dan niet erg mee om het geloofwaardig te maken. Men had gepoogd de sfeer van "in the Mood for Love" terug te halen maar het bleef wat steken hier en daar. Het miste de bezetenheid in beeld die vaak wel gesuggereerd werd in het verhaal. Toch zeker een film om te gaan zien: "Lust, Caution"

-----------------------------------------------------------

Deel 4 Kodak presentatie en meer

Vanmiddag de Kodak presentatie van het nieuwe Vision3 5219 materiaal. Een "upgrade" van de 5218. Behalve de noodzakelijk PR praatjes waren er serieuze testen gedraait met wipes om het ene materiaal over het andere te leggen.
Je ziet dat men bij de ontwikkeling steeds moeilijker verbeteringen weet te vinden en het werkelijk uit hoeken en gaten geperst moet worden. Toch is het weer een fijne verbetering. Bottomline: minder korrel, vooral het zwart niveau blijft mooi en neutraal. Meer ruimte in het hoge licht omdat dit nu bijna recht door loopt. Als een regisseur je nog eens vraagt om de ramen te laten uitbranden, denk ik dat je sorry dat lukt me niet meer moet zeggen, huur maar een RED of zo. J

De verschillen zijn klein maar absoluut zichtbaar en helpen vooral blowups van 16mm naar een beduidend beter niveau te brengen. Zelf vind ik 16mm altijd een beetje groezelig en neigen huidstinten sneller naar sompig bruin in de onderbelichting. Dit is stukken minder met het 5219 materiaal. Veel neutraler en ook in de overbelichting blijft nog heel lang een mooie saturatie overeind.

Er was veel buiten in de zon op het strand gedraaid om te laten zien dat ook daar het materiaal gewoon zijn werk bleef doen. Pans vanuit een donkere schuur naar een zonnig buiten, ietsje beter doortekent dan vision2 maar vooral kleurgetrouwer.

Binnen in de boxring met hard toplicht, alles was net een tikje beter en natuurlijker. Het zal lastig zijn voor leken om het te zien maar het gaat ons zeker verder helpen. Materiaal wordt in begin 2008 leverbaar maar Bart is voor ons al een paar rol aan het testen.

In de avond maakt Vitorio Storaro zijn opwachting. Zoals ik hem al ken, veel show, erg lange inleidingen die overgaan in complete workshops. Volgens mij is hij een van de weinige camera mensen die liever voor de camera dan erachter staat.

Omdat de zaal voller en voller liep en men steeds meer studenten bleef binnen laten konden we op het laatst niet meer zien en kom het dus zijn dat de vertegenwoordigers van ons DOPs voor 27 landen, lees de IMAGO bestuurders, de zaal moesten verlaten omdat de organisatie in een overvolle zaal mensen bleef binnen laten. Jammer maar helaas, voor veel collega´s en mijzelf geen voorstelling van Caravaggio dus.

Het blijft een bijzonder festival.
---------------------------------------------------

De laatste dag van de viewings begon met de boek verfilming Liefde in de tijd van Cholera. Regisseur:  Mike Newell en DOP Alfonso Beato.
De mannen hadden in Columbia gedraaid met een budget van 42 miljoen dollar en mopperde dat dit wat te weinig was om een goed film te maken.
Hoopvol begonnen we aan de film maar het acteer werk was afgrijselijk en de regie leek alleen maar een soort storyboard na gespeeld te hebben.
Het boek is prachtig, de film is een enorme tegenvaller. Jammer dat men eigenlijk alleen handelingen heeft verfilmd en al het poëtische en de hartstocht heeft gemist. Hoewel het er redelijk verzorgd uitziet weet de camera me zelden te boeien, lijkt het allemaal te veel studio en is het afstandelijk, jammer jammer.

Daarna een screening van Arri waar een tv serie gedraaid op de D20 werd vertoond. Helaas kon de digitale projector niet wedijveren met de filmprojector en was het allemaal nogal donker en contrastloos. Als je door de projectie beperkingen heen keek was er wel goed te zien dat de D20 met sprongen vooruit is gegaan. Het heeft nog steeds de zachtheid van een Cmos chip maar de Bayer patronen de we bij de NSC tests nog zagen zijn echt weg en valt er gewoon te genieten van mooi materiaal wat ook nog eens bijzonder vakkundig was gedraaid. 3 stuks Arri D20 camera´s en een Arri 435 voor het highspeed werk bij een TV serie. Wij kunnen alleen maar dromen.

Na een ronde gesprekken om sponsors te werven voor de komende IMAGO 2008 meeting in Amsterdam in de rij gaan staan voor de filmzaal. Na een uur in de rij een plekje bemachtigd om te zien hoe Anton Corbijn wederom een prijs in de wacht sleepte die gewoon handig in het leven geroepen voor deze keer. Een gouden kikker voor zijn oeuvre van videoclips. Grappig genoeg was een van de eerste dingen die hij zelf zei, dat videoclips dood zijn en dat hij dus maar is gaan speelfilmen.

Daarna de vertoning van "Control". Een van de weinige films op het festival met een mooie combinatie van inspirerende, vernieuwende beelden die zowel afstandelijk konden zijn als heel intens. Niet iedereen zal die tijd of de muziek boeien maar het is een plezier om naar te kijken. Mooie afsluiter van een gevarieerd festival.

Behalve films was er ook een plekje voor apparatuur, waar Sony stond met de F23, Panavision met hun hele assortiment, Arri met de hele lijn camera´s en ga zo maar door. Altijd een leuke ontmoetingsplek zo tussen de spullen.
Bijzonder was dat P+S er stond met een 2K digitale camera die samen met Silicon Imaging gemaakt is. Hardware uit Duitsland, Chip en software uit Amerika.
Een super degelijk huis met kwaliteits accu´s, Mount en pluggen, duidelijk gemaakt door mensen met ervaring. De camera is een 1chip, 2K camera waarbij de chipmaat overeenkomt met Super 16. De lens mounts kunnen verwisseld worden dus er kunnen PL filmlenzen op, video lenzen en fotolenzen.
Ook is er een Optische zoeker mogelijk met een prisma dus je verliest 1 stop als je die gebruikt. De opnamen komen via een CineRaw wavelet based compressie op een interne 160gig Harddisk die in een slot zit en in een hand om draai te wisselen is. Aansturen en controle  via een flink monitortje met een touchscreen wat erg overzichtelijk is. Nooit meer dan een paar klikken om iets in te stellen. Precies dezelfde layout komt op je Notebook bij aansluiten met een netwerk kabel. Op mijn Notebook/Tablet met touch screen heb je dan werkelijk exact dezelfde functies en opties. De uitvoer gebeurd zowel in AVI als Quicktime format. Er is nog geen codec voor dus de quicktime is nog een reference file maar het komt eraan. Preview en bewerking dus zowel op Windows als Mac goed geregeld. In Adobe Premiere kun je native werken met de RAW files. Final cut en Avid komen eraan.
Een andere bijzonder opties is het chipblok wat er in een hand omdraai uit is te halen. Je hebt dan een doosje ter grote van een sigarettenpakje. Dat kun je dan bv op een schoudermount zetten samen met een monitor of de optische viewfinder en accu en je hebt dan een heerlijk licht setje. De (netwerk) kabel kan eindeloos verlengd worden. Lijkt me handig voor veel zaken als crane shots, onderwater en arial werk.

Omdat moment wordt er her en der (Mongolie, India)  gedraaid met de camera waar de meeste kinderziektes inmiddels ook uit zijn. Ik heb afgesproken dat de NSC in Januari of Februari een demonstratie krijgt op grootscherm en we waarschijnlijk ook een dagje kunnen testen. Hopelijk krijgen we ook de ervaring van Anthony Dod Mantle erbij, zal eens proberen die te pakken te krijgen, als hij tijd heeft komt hij vast. Het schijnt dat hij de camera liet zien aan Lars van Trier die er meteen een kocht.

Het is natuurlijk een beetje jammer dat de chip weer klein is aan de andere kant hebben we natuurlijk ook nog de P+S adapter van hetzelfde bedrijf. Ongetwijfeld zullen er versie komen die daar optimaal gebruik van gaan maken.

Op 2K loopt de camera tot 25fr/sec maar als je downscaled gaat het steeds harder tot aan 150fps op PAL resolutie. De gevoeligheid ligt op 320 ASA Tungsten  en alles werkt natuurlijk met metadata.
Meer info: www.pstechnik.deen www.siliconimaging.com

Al met al was het goed om op dit festival te zijn. Het blijft leuk om met zoveel collega´s te kunnen bijkletsen. Als je gaat, probeer dan een film op het festival te krijgen, je doet dan lekker mee met het festival en wordt op de hoogte gehouden van wat er gebeurt en uitgenodigd voor diners en bijeenkomsten. Dat geldt ook voor transport en verblijf etc. Ga je als "gewone" DOP dan ben je een soort bezoeker met passepartout en zul je alles zelf moeten regelen en uitvinden.
Neem nooit iemand mee als "observer" maar schrijf die ook in als DOP, die les heb ik dit festival meerdere keren moeten leren. Camerimage ken ik nu een jaar of 12 en dit was voorlopig mijn laatste.

Zelf ga ik me richten op het Manaki Brothers filmfestival in Macedonia. Het is eind van de zomer wat het om te beginnen vast lekkerder maakt dan de natte sneeuw van Polen en het is een klein festival met erg enthousiaste mensen die de NSC bestoken met verzoeken om jury leden en films. Ook dit festival is een echt Cinematographers festival en ik hoop daar weer films te zien die thuis niet zo snel in de bioscoop verschijnen. Iets wat ooit de charme was van Camerimage.

Volgend jaar dus met een flinke delegatie naar Macedonië?

(Bastiaan)