Daniël Bouquet, NSC: "Ik heb bewondering voor de collega’s die zich elke 5 maanden vastbijten in een nieuw systeem. Dat kan ik niet zo goed. Ik sla soms liever stappen over totdat de vorige stap werkbaar is geworden. Omdat ik nooit zoveel voorbereiding krijg om het hele traject sluitend te krijgen. Zo kan het tijdens het draaien allemaal iets minder om de techniek gaan."

Super 16 op de set van "Kauwboy" regie: Boudewijn Koole, fotografie: Daniël Bouquet, NSC

De langspeelplaat is helemaal terug en in de ‘death metal’ scene schijnt het cassettebandje te floreren… Er wordt wild geëxperimenteerd met nieuwe polaroid film en voor een krankzinnig bedrag koop je een plastic camera obscura in een kek jasje met de naam van een Russische koekenbakster. Ik doe niet aan alles mee maar ik ben zo blij dat het gemaakt wordt! Want het heeft allemaal karakter. Ik ben de generatie van vlak voor de pro35 adapter. Een groot opnameformaat was S35mm en onze afstudeerfilms waren standaard op S16mm. Natuurlijk was er geen of maar een beetje geld dus je moest creatief met de inhoud en de spullen omgaan. In deze tijd waarin we steeds meer verschillende dragers krijgen en film langzaam verdrongen wordt lijkt de nodige creativiteit daarin een beetje een ander uitgangspunt te hebben gekregen… De creativiteit lijkt nodig om zo goedkoop mogelijk te zijn. In plaats van inhoudelijk ondersteunend.

Ik heb weer behoefte aan een standaard. Wat er van dat lange onderzoek lijkt overgebleven is de lens en het formaat van de chip. En het idee dat we natuurlijk zoveel mogelijk informatie moeten opslaan om daar achteraf alles mee te kunnen doen wat we willen.
Omdat chip en lens samen niet zoveel wegen maar wel lastig vasthouden hangt er soms een accu aan twee pijpjes achter je schouder. Over inhoud, karakter en werkbaarheid wordt alleen een beetje gefluisterd… Het is vooral goedkoop…

Zo zijn we een beetje te happig op de hype en is er voor aanvang van een project een lastige zoektocht naar de geschikte drager. Soms is die op basis van de portefeuille al gemaakt door de producent. Soms moet het op video omdat film te duur is… Maar wat is duur…? De prijs van je camerapakket en de ontwikkelkosten van film zijn kostbaar. Een digitale camera met genoeg werkbare informatie is dat ook.
Maar daar tegenover staan een aantal dingen die wat moeilijker te begroten zijn en dus niet een duidelijk prijskaartje hebben en automatisch vragen om een heleboel goodwill… Namelijk: de tijd die het kost om uit te zoeken hoe je een nieuwe drager behandelt, belicht, hoe je de viewfinder interpreteert, hoe de camera reageert onder bepaalde omstandigheden, welke gevoeligheid je achteraf de meeste ruimte en de beste kleurinformatie geeft, welke lenzen het beste karakter opleveren, hoe je de data wegschrijft en waar en hoe je die back-upt, in welk formaat je dat dan moet doen, hoe je dat monteert, wat je in het posttraject moet doen om er een beetje leven in te blazen en hoe al die stappen uiteindelijk bewaakt en goed genomen worden om een acceptabele vertoning te krijgen…
Naar ieders smaak en voorkeur. Jeetje. Dikke vette respect voor iedereen die deze strijd elke keer weer aangaat. Meestal in zijn of haar eigen tijd… Ook de posthuizen!! Als je eindelijk klaar bent met een project is het technisch eigenlijk alweer achterhaald.

Soms lijkt het ook of een script een beetje te snel gerealiseerd moet. Terwijl de inhoud en daarmee soms de haalbaarheid nog niet helemaal in de pocket zijn… In de paar weken voorbereiding voor een project ben je dan best veel tijd kwijt om de puzzel passend te maken voor de hoeveelheid dagen die ervoor staan. Dat is best eerder te onderscheppen en zo blijft er meer ruimte over voor die creativiteit. En heb je op lange termijn meer te besteden…

In deze onstuimige tijd waarin door fabrikanten wild gezocht wordt naar een alternatief voor film ben ik net zo hard aan het knokken om met al deze soms acceptabele en soms extreem niet geschikte tussenoplossingen een beetje karakter te krijgen. Het is heel maf maar de meest geschikte digitale kwaliteit is zo kostbaar dat het me eigenlijk niet lukt om die te gebruiken. We zijn er gewoon vaak nog niet klaar voor.
Ik heb bewondering voor de collega’s die zich elke 5 maanden vastbijten in een nieuw systeem. Dat kan ik niet zo goed. Ik sla soms liever stappen over totdat de vorige stap werkbaar is geworden. Omdat ik nooit zoveel voorbereiding krijg om het hele traject sluitend te krijgen. Zo kan het tijdens het draaien allemaal iets minder om de techniek gaan.
Natuurlijk ontwikkeld het zich juist deels door de collega’s die wel pionieren maar ook gewoon door in te zien dat iets meer tijd nodig heeft. Dat heeft het namelijk bij de andere afdelingen binnen de film ook. Het lijkt wel of mijn buurman eerder een Full HD plasma televisie thuis had staan dan dat wij er een geschikte drager voor hadden gevonden.

Ik ben niet vies van digitaal. Integendeel. Ik kan me goed voorstellen dat het op een dag een fluitje van een cent is om het hele traject eenvoudig te doorlopen en uiteindelijk zonder kleerscheuren en met fantastisch materiaal in de bioscoop te zitten.
Misschien zijn er tegen die tijd wel digitale cassettes die eigendom blijven van het posthuis… En gaan die na het draaien terug voor archivering en rushes…! Of je kijkt eenvoudig weer rushes in projectie… Zelf gebakken tijdelijk correctietje over je RAWmateriaal en hopla! Volgens mij gaat er nog veel komen op dat gebied. En daar zijn we allemaal onderdeel van.

Kauwboy

“Kauwboy”, de nieuwe kinderfilm van Boudewijn Koole heb ik op S16mm kunnen doen. Omdat het voor het verhaal het beste karakter opleverde. Het is een bijzondere film met echte vogels (pikzwarte kauwen), echte kinderen en een strakke planning. Ingrediënten waar je tegenwoordig om praktische redenen van op video gaat draaien. Maar de concentratie en kwaliteit waren nooit zo hoog geweest als we dat hadden gedaan. De aandacht lag volledig op het verhaal en in de postproductie is het traject helder. Ik ben blij met de structuur en nu in de grading krijg ik wat ik hebben wil. Kauwboy is gedraaid op Fuji Eterna 250D, 250T en 500T op een Arri416 van camerarentals met Ultra Primes. Voor onderwater heb ik een Aaton Minima gebruikt in een kleine scubacam van Vantage uit Duitsland. Het materiaal is ontwikkeld bij Cineco Amsterdam. Aanvullend op het bewegende 16mm beeld heb ik ook gefotografeerd op middenformaat. Deze foto’s zijn subtiel in de film verwerkt en gingen heel goed mee in de structuur van het geheel.
Deels uit creatieve bezuiniging maar vooral omdat ik het een heel prettig systeem vind, werkten gaffer Janneke Hogenboom en ik met de Pani reflectoren en 2 x 1200 Watt PaniBeams. Aangevuld met een bescheiden pakket kunstlicht.

Kauwboy staat nu gepland om uit te komen op 12 april 2012.